“Iedereen leert van elkaar. Ook wij.”

Kareem Gazuani geeft geen les. Hij co-creëert, leert van zijn studenten en brengt zijn hart mee naar de klas. Maar liever neemt hij zijn studenten van Curio’s Social Work mee naar buiten, waar het allemaal gebeurt. Het afgelopen jaar was hij daarom wekelijks te vinden in het wijklab Doornbos-Linie van Urban Living Lab Breda waar zijn studenten samenwerkten met studenten van Avans en Buas. “Lesgeven is verbinding maken.”

Welke naam zou jij geven aan wat wij met de studenten in de wijk hebben gedaan?

Het was een echte co-creatie. Tussen ons als docent en opdrachtgever, mijn studenten, de studenten van Avans, en de wijk.

We zagen elkaar wekelijks in de wijk waar de vraag zich afspeelde. We begonnen met een vraag uit de wijk en bedachten met elkaar hoe we die moesten aanpakken, zonder vooropgezet plan.

Ik denk dat studenten meer leren wanneer ze moeten dealen met mensen in echte situaties. Hoe gaan ze om met afwijzing, of afspraken die niet worden nagekomen? Ze zijn bijvoorbeeld met ondernemers in gesprek gegaan en die reageerden positief, maar ze ontdekten ook dat er meer bij komt kijken om hun betrokkenheid te vergroten met de buurt.

Wat voegt dat toe voor die student?

Ten eerste, we halen ze uit de klas, uit hun comfort zone, dus het wordt spannend. Dat is positief. Daarnaast laten we ze echte dingen meemaken, waardoor ze zich nog moeilijk kunnen verschuilen. Maar door echte dingen mee te maken leren ze ook dat hun inbreng ertoe doet.

Studenten krijgen veel ruimte om zichzelf in te brengen in de co-creatie. Het is echt een verbinding met elkaar en ontdekken en ervaren wie je bent en hoe de beroepspraktijk werkt. Want straks in de dagelijkse praktijk moeten ze ook samenwerken met mensen met verschillende functies, niveaus en achtergronden.

Waarom spreekt jou deze vorm van onderwijs zo aan?

Iedereen leert van elkaar. Het is interdisciplinair. Studenten van Curio, Avans en Buas werken samen aan dezelfde vraag. Ze brengen allemaal hun eigen kennis en expertise in en ontdekken dat ze daar allemaal wat aan hebben. Ook wij. Wij leren net zo goed van de studenten als de studenten van ons.

Welke voorwaarden zijn er nodig om die co‑creatie te laten slagen?

Wat je merkt bij ons allebei in de samenwerking met de studenten is dat wij niet méér zijn dan zij. Wij vertrekken vanuit een stukje gelijkwaardigheid.

Hoe doe je dat?

“Het is oké om fouten te maken”, daar begin ik altijd bij. En ze dan de ruimte geven om samen met mij het experiment aan te gaan. Ik weet het ook niet, zeg ik dan, “But what’s the worst that can happen?”

Als je dat eigenlijk steeds mee blijft geven, dan valt het ook wel mee en dan vinden ze het ook gewoon gaaf.

Welk verschil zie je bij de studenten als je op deze manier werkt?

Ik merk meer engagement van de studenten. Ze appen me; meneer, wat gaan we doen morgen? Waar gaan we naar toe? Als ze een opdracht krijgen om adviezen te schrijven en te presenteren aan de mensen in de wijk, dan stellen ze extra vragen. Als ze wekenlang om 9.30 in de klas moeten zijn en daar binnen die vier muren moeten zitten zie ik die engagement niet.

Ze begonnen met weerstand omdat zij mbo zijn en de andere studenten met wie ze samenwerkten hbo. Puur vanuit aannames en hoe ze geconditioneerd zijn. En om terug te halen naar hoe wij samenwerken: wij geven beiden aan de studenten mee, je mag er gewoon zijn. Hbo, mbo, wo, maakt niet uit, doe gewoon mee. En daarmee verdween de weerstand.

De rol van de docent verandert. Wat zie jij?

De rol van de docent is niet meer zo eendimensionaal met “ik verzorg een vak”. Van de docent wordt gevraagd om meer adaptief te zijn, dat hij zich kan aanpassen aan wat er nodig is. Verbinding maken is heel belangrijk. Ik denk dat docenten daarop getraind moeten worden. Dat het niet alleen gaat over de didactiek, hoe geef je een vak en hoe breng je dat over? Maar ook, hoe maak ik verbinding?

Kun je dat leren?

Het vraagt iets van je als mens. Kun je oprecht geïnteresseerd zijn?

Ik train docenten in opleiding en ik krijg daar vaak terug dat er geen tijd is om zich te verdiepen in de leefwereld van de student. Maar dat hoeft ook niet, je hoeft alleen maar vragen te stellen. En te luisteren.

In de kern gaat het over je kwetsbaar op durven stellen. Durf je fouten te maken en van een ander te leren? Wat jij kunt net zo goed leren van studenten als zij van jou.

Een leraar die niet van een ander wil leren, dat is voor mij heel paradoxaal. We hebben allemaal iets van elkaar te leren. Dat doe je met oprechte interesse. Als je dat doet, kunnen we allemaal ver komen.